"Sorry schat ik heb hoofdpijn"

Dit zou u heel goed kunnen horen tijdens een draadloos telefoontje.

We leven in 1996, communicatie is erg belangrijk, zo belangrijk dat steeds meer mensen een draadloze telefoon bezitten. De aantrekkelijke reclame's laten een erg handig apparaatje zien met een hoop voordelen en schijnbaar zonder gevaar. Maar is dit wel zo?

Uitleg:

Om draadloos informatie over te brengen is een zender en een ontvanger nodig, denk maar eens aan stemband (zender) en oor (ontvanger). De draadloze telefoon bestaat ook uit beide componenten.

Wanneer meerdere mensen tegelijk spreken is er op afstand bijna geen zinnige informatie te horen, hetzelfde geldt voor een zender in een draadloze telefoon. Door nu elke draadloze telefoon zijn eigen frequentie te geven wordt dit een stuk eenvoudiger.

Wanneer een persoon harder praat is deze makkelijker te verstaan, ook dit geldt voor zenders. Hoe meer vermogen, hoe sterker de zender, hoe beter de ontvangst. Bij zenders wordt het vermogen uitgedrukt in watts.

Iedereen kent de magnetron, dit is eigenlijk een zender met veel vermogen (600 tot 1000 watt) die de watermoleculen in beweging zet en daardoor het voedsel verwarmt. Straling van een zender gaat moeilijk door metaal heen vandaar dat de behuizing van een magnetron van metaal is en er zelfs metaal in het glas verwerkt is. Hierdoor kan de straling moeilijk buiten de kast komen en is er minder gevaar voor de omgeving. Wanneer de magnetron afslaat stopt hij met zenden en verdwijnt de straling direct, hierdoor kunnen we veilig de deur openen.

Nu het gevaar:

Doordat er steeds meer draadloze telefoons komen, zijn er ook steeds meer frequentie's nodig. Inmiddels werken de nieuwe GSM draadloze telefoons op bijna dezelfde frequentie als de magnetron, ook het vermogen is toegenomen tot ca. 1 a 2 watt. Bijkomend voordeel is de kortere antenne (hoe hoger de frequentie hoe korter de antenne).

U voelt misschien het gevaar al. Een draadloze telefoon heeft geen metalen kast om de antenne anders zou het signaal nooit de ontvanger bereiken. De straling verwarmt een beetje uw lichaam net als het voedsel in de magnetron. Nu telefoneren we meestal met de antenne bij ons hoofd waardoor de hersenen het meest bestraald worden.

In de gebruiksaanwijzing wordt wel iets vermeld maar niet het bovenstaande.

Wat is er nu aan de hand. Je krijgt een apparaat waarvan je niet eens weet wat de gevolgen kunnen zijn. In mijn omgeving en op Internet heb ik al meldingen van hoofdpijn kunnen vinden en zelf berichten met gevaar op kanker, er zijn mensen die beweren dat een hersentumor vlak bij het oor door dit soort apparatuur wordt veroorzaakt.

Ik raad dan ook aan om de draadloze telefoon niet te gebruiken en bij nood zo kort mogelijk.

Bijna alle elektronische apparatuur moet aan bepaalde voorwaarden voldoen en afgeschermd worden zodat de straling niet buiten het apparaat komt. Voor draadloze telefonie schijnt dat opeens niet meer nodig te zijn (anders werkt het ook niet meer) en is zelfs een hoge straling van 2 watt toegestaan op een afstand van slechts enkele centimeters van de hoofdhuid.

Een andere gevolg van het zenden is dat draadloze telefoon's ook apparatuur in ziekenhuizen en vliegtuigen kunnen storen.

Het is theoretisch wel mogelijk om de zender/antenne gedeeltelijk voor het lichaam af te schermen of de antenne alleen van het lichaam af te laten uitstralen. Bij mijn speurtocht over Internet bleken voor beide een oplossing te zijn gevonden. Een beschermhoes tegen straling en een nieuwe antenne die één kant op straalt, beide produkten moeten nog wel op de markt komen. Er zal altijd een zeker gevaar blijven bestaan, want ook de zenders van de zendtorens op hoge gebouwen en op hoge masten in woonwijken blijven een risico en kinderen schijnen nog gevoeliger te zijn voor straling.

Sinds eind jaren tachtig ben ik me bewust van het stralingsgevaar en kon alleen maar constateren dat het aantal zenders in mijn omgeving toenam. Het is tijd om de discussie die Larry King (CNN) ooit begon eens af te maken.

Een mogelijke oplossing zou zijn om alle zenders te vervangen door veilige infrarood zenders (net als de tv/video afstandsbediening en de draadloze hoofdtelefoon). Omdat het bereik van infrarood max. 100 meter is zou er minimaal op elke 200 meter een ontvangststation moeten zijn en dat is een hele dure en onmogelijke oplossing. Omdat infrarood niet door muren kan zou in gebouwen elk vertrek met zo'n ontvanger moeten worden uitgerust. Bij de nieuwe generatie handcomputers wordt zo'n systeem al toegepast om draadloos te printen of om informatie naar de PC over te zenden. Ook dan blijft het behelpen want bij regen en mist hebben infrarood zenders moeite de ontvanger te bereiken.

Rene van Mullem
Ex elektronica- en radarspecialist van de Koninklijke Luchtmacht

Reactie's kunt u sturen naar: nooky@cistron.nl